De ELLE van september pakt uit met een leeftijdsspecial. Verder dan 45 gaat ELLE niet, Red (een joint-venture deze maand) wel. Maar wat ik daar lees is weinig positief. Liddie schrijft in haar column dat haar vriendin (fourty something) graag hogerop de carrièreladder zou willen klimmen maar dit door haar leeftijd (!) onmogelijk lijkt.

Babyboomers, generatie nix, achterbank generatie, patat generatie, iPodgeneratie, GeenStijlgeneratie, je wordt doodgegooid met allerlei nieuwe benamingen voor groepen mensen. Die namen zijn bedacht door de media om veranderingen in het sociale klimaat overzichtelijker en inzichtelijker te maken. Maar hoe zit het met verschillende leeftijdsgroepen in ons sociaal klimaat en zijn generaties eigenlijk wel te duiden op grond van leeftijd?
Lees verder »

Een vriendin zegt wel eens dat haar ouders willen dat ze veel gaat verdienen, maar dat het haar weinig interesseert. Of wil ze een slag om de arm houden, voor als ze inderdaad niet binnen loopt? Ouders en politici (allebei babyboomers) pushen ons om meer en langer (door) te werken. Als vrienden van plan zijn van studie of baan te wisselen, of, de horror, nog een studie te volgen bereiden ze ‘het gesprek’ met hun ouders dagen van tevoren voor.



Die en die

Werken is niet het belangrijkste in ons leven. Vorige week bleef ik bij een vriendin slapen, die in Rotterdam woont. Ik heb namelijk een nieuwe baan en daarvoor moet ik af en toe tot acht of elf uur werken. Omdat ik geen zin heb om daarna een uur in de trein te zitten, blijf ik slapen bij die vriendin. Goed. Als ik binnenkom, vraagt zij niet “hoe was werk?”. Eerder word ik overrompeld door een verhaal over die en die en of we nog even een biertje gaan doen. Gezellig, met die en die (vaak anderen dan de eerste die en die).

Lees verder »

Hoe lang blijft de krant in haar papieren vorm nog bestaan? Hoe ga je met je website om? Is er een koppeling tussen online en offline nieuws of bestaan ze naast elkaar, zonder ooit een relatie aan te gaan? Allemaal interessante vragen die ik heb uitgewerkt in mijn scriptie Dag blad.
Bovendien ben ik van plan komend half jaar er een vrije opdracht aan te wijden.

Stadstoezicht heeft,  gesteund door de VVD en Leefbaar Rotterdam, besloten dat de marktwerkers nog maar 1 fashion-artikel mogen voeren. Dus 1 model tas, of 1 model pump in 1 maat. Een ridicuul plan. Vandaar mijn stomend manifest. 

Lees verder »

Uit onderzoek blijkt dat er niet of nauwelijks bezoekers van 25 jaar of jonger op Oerol afkomen. Ik neem me elk jaar voor om te gaan, maar het is al goed en wel over de helft als ik verneem dat het festival er weer is. Juist voor studenten van de kunstacademie en conservatoria zou een bezoek aan Oerol heel leerzaam kunnen zijn. Zij zouden wel eens de nieuwe generatie kunstenmakers kunnen zijn die op Oerol debuteert.

Lees verder »

Splet! Een besje barst uiteen op mijn buik en maakt een zee van rode sproetjes op mijn witte huid. Het was natuurlijk ook geen briljant idee om de hangmat náást de partytent op te hangen. Nu vallen de besjes niet alleen rechtstreeks vanuit de boom op me, maar rollen ze ook van het plastic zeil mijn kant op. Splet! Dat wordt mijn haar wassen zo. Goed, nu kan ik net zo goed blijven liggen. Ik houd voor de zekerheid wel mijn mond dicht. Die weeige geur voorspelt niet veel goeds over de smaak.

Het is de namiddag van een bloedhete zomer waarop het proces van het vallen en openbarsten van de besjes begint. Zoals elke namiddag van deze bloedhete zomer trouwens. Of, in elk geval, elke namiddag dat ik in de hangmat lig. Spletsplash! Een paar overrijpe besjes vallen op en tussen mijn tenen. Ha! Daar zie je bijna niets van door mijn roodgelakte nagels. De pitjes scrubben zachtjes mijn tenen. Zo heb ik vanmiddag op het strand nog met mijn tenen liggen wiebelen en met de zandkorrels gespeeld tot mijn tenen ruw aanvoelden.

Lees verder »

Bij Steam werkte ik aan een nieuwe identiteit voor de Stichting Jaarprijzen Personeelscommunicatie.